{"id":3281,"date":"2012-08-08T19:22:04","date_gmt":"2012-08-08T17:22:04","guid":{"rendered":"http:\/\/basisinkomen.nl\/wp\/?p=3281"},"modified":"2012-08-08T19:22:04","modified_gmt":"2012-08-08T17:22:04","slug":"het-basisinkomen-als-basis-voor-ondernemerschap","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/basisinkomen.org\/obi\/het-basisinkomen-als-basis-voor-ondernemerschap\/","title":{"rendered":"Het basisinkomen als basis voor ondernemerschap"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Oude documenten bevatten nog steeds voldoende informatie om relevant en bij de tijd te zijn. Hier een document uit \u00a01993 jaren geschreven door\u00a0\u00a0B. Nootenboom, toenmalig hoogleraar externe organisatie aan de faculteit Bedrijfskunde, Rijksuniversiteit Groningen. Thans hoogleraar in Tilburg.<\/p>\n

Voor de startende ondememer is het moeilijk om in het eigen levensonderhoud te voorzien. Stimulering van de kleinschalige bedrijvigheid is een vergeten argument in de discussie over het basisinkomen.
\nIn de huidige discussie over het basisinkomen mis ik een niet onbelangrijk argument dat ik jaren geleden heb aangevoerd, en dat wellicht een herinnering waard is [1].<\/p>\n


\nIn velerlei vormen van dienstverlening treedt een zg. kostendrempel op in de exploitatie van een vestiging[2]. Gedurende de openingstijd moet iemand een beschikbaarheidsnut leveren: achter een kassa of toonbank in de detailhandel, een kapper, een ober in het restaurant. Bij lage omzetten wordt die drempelcapaciteit slechts ten dele benut.
\nKleine bedrijven kunnen daardoor nog slechts bestaan als de leegloop gedurende tussenpozen van klantenbezoek kan worden benut voor kortcyclische produktieve activiteiten. Denk aan de schoenlapper\/sleutelmaker en de ober die tussendoor afwast, opruimt of eten voorbereidt. Vroeger werd het beschikbaarheidsnut zonder vergoeding verleend door de echtgenote of de kinderen van de kleine ondernemer, die woonden boven de winkel. Zij verschenen als de winkelbel ging. Dat verdween toen woonhuis en bedrijfspand werden gescheiden, en kinderen huiswerk moesten maken. In Engeland bestaan nog kleine winkels van Pakistanen omdat daar vrouw en kind nog ondergeschikt zijn aan het bedrijf.
\nHet basisinkomen zou functioneren als vergoeding voor de drempelarbeid in kleinschalige zelfstandige dienstverleningsbedrijven, waardoor die weer zouden kunnen bestaan. Men kan terecht zeggen dat dat inefficient is, maar het kan de aanspraak op sociale voorzieningen verminderen omdat die bedrijven nu levensvatbaar worden. Het kan voorts gunstige externe effecten hebben vanwege meer dienstverlening dichterbij en daardoor minder vervoersbewegingen.<\/p>\n

Meer in het algemeen, ook buiten de dienstverlening, vergt nieuw ondernemerschap een aanloopperiode zonder winstinkomen, voor het opzetten en op gang brengen van exploitatie. Het duurt drie tot vijf jaar voordat winst gemaakt wordt (of het bedrijf failliet gaat). Terwijl men wel financiering kan krijgen voor investeringen, met name in vaste activa, is dat voor het levensonderhoud gedurende de startfase heel wat moeilijker, mede omdat het geen onderpand geeft. Dit geeft een drempel voor het nieuw ondernemerschap. Het basisinkomen geeft hiervoor een compensatie. Aldus draagt het basisinkomen bij tot de bestaansmogelijkheid van kleinschalige bedrijven in de dienstverlening, en verlaagt het de drempel tot ondernemerschap in het algemeen.
\nDit stimuleert de dynamiek van de economie, vergroot de werkgelegenheid, draagt daardoor bij tot een geringere aanspraak op sociale voorzieningen en heeft gunstige externe effecten. Het geeft ook de mogelijkheid voor afschaffing of reduktie van sommige bestaande regelingen voor zelfstandigen (zoals de ‘BTW regeling kleine ondernemers’). Het totale effect is moeilijk te schatten maar ongetwijfeld van belang, en geeft een belangrijk argument voor een basisinkomen.
\nB. Nooteboom<\/p>\n

De auteur is (bij het schrijven red.<\/em>) hoogleraar externe organisatie aan de faculteit Bedrijfskunde, Rijksuniversiteit Groningen.<\/p>\n

    \n
  1. Zie B. Nooteboom:\n