{"id":6108,"date":"2015-02-14T15:24:48","date_gmt":"2015-02-14T14:24:48","guid":{"rendered":"http:\/\/basisinkomen.nl\/wp\/?p=6108"},"modified":"2015-02-14T15:24:48","modified_gmt":"2015-02-14T14:24:48","slug":"cpb-maakt-gehakt-van-basisinkomen-maar-dan-wel-van-plofkip","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/basisinkomen.org\/obi\/cpb-maakt-gehakt-van-basisinkomen-maar-dan-wel-van-plofkip\/","title":{"rendered":"CPB maakt gehakt van basisinkomen, maar dan wel van plofkip!"},"content":{"rendered":"

\"plofkip\"<\/a>De conclusie van het onderzoek van het CPB over de effectiviteit van fiscaal participatiebeleid<\/em>, \u00a0van februari 2015, stelt dat het\u00a0invoeren van generieke inkomensondersteuning via een basisinkomen\u00a0een averechts effect op de arbeidsparticipatie. Het\u00a0geeft tweede verdieners een financi\u00eble prikkel om te stoppen\u00a0met werken.<\/p>\n

Meer kansrijk is beleid dat het inkomensverschil tussen werken en niet-werken vergroot, zoals het verhogen van de arbeidskorting aan de onderkant of het verlagen van de bijstand.\u00a0<\/strong>Dit laatste gaat dan wel ten koste van een stijging van de inkomensongelijkheid.<\/p>\n

Alsof je gehakt maakt van plofkip<\/strong><\/h3>\n

Het is duidelijk dat het financieel economisch beleid niet langer vol te houden is met de gangbare waarden en denkwijzen. Er is een volledig andere denkraam nodig\u00a0om het CPB zaken te laten doorrekenen, Er dienen\u00a0waarden en methoden gebruikt te worden waar nog geen ervaring mee is om te laten zien dat een echt\u00a0basisinkomen een\u00a0aanvaardbaar levensstandaard kan garanderen een heel ander effect heeft op de arbeidsmarkt en arbeidsparticiapatie dan het verlagen van de bijstand om mensen aan het werk te krijgen.\u00a0Er moet gezocht worden naar modellen die zorgen voor inkomen zonder dat daar arbeid de hoofdmoot voor vormt. Zodat\u00a0negatieve effecten zoals\u00a0inkomensongelijkheid en bevordering van armoede geen gevolg zijn, maar juist de bestrijding daarvan het hoofddoel\u00a0is.
\nEen\u00a0onvoorwaardelijke basisinkomen met een hoogte die een\u00a0aanvaardbare\u00a0levensstandaard<\/strong>\u00a0garandeert<\/strong> zou\u00a0het uitgangspunt moeten zijn[1].<\/p>\n

Hieronder hoofdstuk 4 uit het stuk dat te vinden is via http:\/\/www.cpb.nl\/sites\/default\/files\/publicaties\/download\/cpb-policy-brief-2015-02-de-effectiviteit-van-fiscaal-participatiebeleid.pdf\u00a0<\/a><\/p>\n

Het “basisinkomen” waar het Centraal Planbureau hier van spreekt\u00a0is dus geen\u00a0re\u00ebel\u00a0basisinkomen, maar een\u00a0bijstandsuitkering zonder voorwaarden.\u00a0 <\/strong><\/p>\n

4 Vlaktaks en basisinkomen niet effectief<\/b><\/div>\n
Een andere vorm van generiek beleid, het uniformeren van de schijftarieven tot een vlaktaks,\u00a0heeft zelfs een averechts effect op de arbeidsparticipatie, tenminste als de\u00a0inkomensongelijkheid constant wordt gehouden. Generieke inkomensondersteuning via een\u00a0basisinkomen heeft ook een averechts effect op de arbeidsparticipatie.<\/div>\n
Kolom 1 in tabel 2 geeft de effecten van een budgettair neutrale vlaktaks waarbij de\u00a0schijftarieven gelijk worden getrokken op 39,7%. Dit leidt per saldo tot een toename van de\u00a0arbeidsparticipatie. Vrijwel alle groepen gaan meer werken.[12] Voor een belangrijk deel komt\u00a0dit echter door een sterke daling van de netto uitkeringen vanwege de effectieve stijging van\u00a0het eersteschijftarief. Deze simpele vlaktaks leidt dan ook tot een forse toename van de\u00a0inkomensongelijkheid. Werknemers met een laag inkomen gaan er in inkomen procenten op\u00a0achteruit.<\/div>\n
<\/div>\n
Wanneer het effect op de inkomensongelijkheid wordt geneutraliseerd (kolom 2) met behulp\u00a0van een nieuwe toeslag, dan neemt de arbeidsparticipatie af. Het gaat daarbij om een nieuwe\u00a0toeslag voor alle personen die belastbaar inkomen hebben (niet-werkende partners krijgen\u00a0deze toeslag dus niet, zij ondervinden immers ook niet direct de gevolgen van de vlaktaks).\u00a0Om deze toeslag te financieren, stijgt het vlaktakstarief tot 45,3%. Dit betekent dat (meer)\u00a0werken voor het merendeel van de personen minder oplevert. De participatie daalt met\u00a00,9%. Een vlaktaks is minder gericht op het prikkelen van groepen die relatief gevoelig zijn\u00a0voor financi\u00eble prikkels.<\/div>\n
<\/div>\n
Generieke inkomensondersteuning, onafhankelijk van arbeidsparticipatie en het inkomen\u00a0van de partner dan wel vermogen, heeft een sterk averechts effect op de arbeidsparticipatie.\u00a0Kolom 3 in tabel 2 illustreert de effecten van de invoering van een basisinkomen, waarbij het\u00a0basisinkomen 50% bedraagt van het netto sociaal minimum (! red.)<\/em>. De uitkeringen worden in deze\u00a0variant dusdanig aangepast dat uitkeringsgerechtigden er netto niet op voor- of achteruit\u00a0gaan. Voor het basisinkomen geldt geen partner- of vermogenstoets, niet-werkende partners\u00a0in samenwonende stellen ontvangen dit basisinkomen dus ook. Het basisinkomen wordt\u00a0gefinancierd met het afschaffen van de arbeidskorting (in lijn met de gedachte van\u00a0inkomensondersteuning onafhankelijk van arbeidsparticipatie) en een vlaktaks van 56,6%.<\/div>\n
Dit laatste betekent effectief een stijging van alle huidige schijftarieven, met name aan de\u00a0onderkant. Het basisinkomen geeft tweede verdieners een forse financi\u00eble prikkel om te\u00a0stoppen met werken, en deze groep reageert daar bovendien relatief sterk op. De\u00a0financiering van het basisinkomen ontmoedigt daarnaast de arbeidsparticipatie van andere\u00a0groepen op de arbeidsmarkt. De arbeidsparticipatie daalt met ruim 5%.<\/div>\n
<\/div>\n
<\/div>\n
\"tabel2participatieeffect\"<\/a><\/div>\n
<\/div>\n
noten\u00a0<\/strong><\/div>\n